Sot kalova kufirin e Kosovës me zemrën plot emocione. Pas meje mbetet vendi im, familja ime, kujtimet e mia dhe një jetë e tërë që nuk harrohet kurrë. Përpara meje është një rrugëtim i ri, një sfidë e madhe dhe një ëndërr për të cilën do të luftoj me të gjitha forcat e mia.
Jam vajza e një invalidi të luftës.
Kjo nuk është vetëm një fjali. Është një histori sakrifice, dhimbjeje, krenarie dhe force. Jam rritur duke parë se çfarë çmimi mund të paguajë një njeri për vendin e tij. Babai im dha nga vetja në ditët më të vështira të Kosovës dhe sot ai i mban mbi vete pasojat e asaj kohe.
Ndoshta pikërisht prej tij kam mësuar të mos dorëzohem.
Sot po largohem përsëri nga Kosova, jo sepse nuk e dua vendin tim. Përkundrazi, do ta mbaj Kosovën gjithmonë në zemër. Po largohem sepse këtu nuk m’u dha mundësia që kërkoja për ta ndërtuar jetën dhe të ardhmen time.
Kam pritur mundësi. Kam kërkuar rrugë. Kam ëndërruar të kem një vend ku mund të punoj, të zhvillohem dhe të dëshmoj se çfarë mund të bëj.
Kur mundësia nuk erdhi në vendin tim, vendosa ta kërkoj diku tjetër.
Prandaj sot rruga ime më çon përsëri drejt Gjermanisë.
Nuk e di sa e vështirë do të jetë kjo rrugë. Nuk e di sa sakrifica do të kërkojë. Por e di një gjë: nuk do të dorëzohem.
Do të luftoj me të gjitha forcat e mia për të arritur atë që kam ëndërruar.
Dua që një ditë familja ime të më shikojë me krenari.
Dua që babai im, invalidi i luftës, ai që sakrifikoi për vendin e tij, të mund të thotë: “Vajza ime ia doli.”
Dhe nëse një ditë do të kem mundësinë të vesh uniformën gjermane, do ta bëj me përgjegjësi, disiplinë dhe dinjitet. Jo për të harruar prejardhjen time, por për të dëshmuar se një vajzë shqiptare nga Kosova mund të ngrihet, të punojë dhe të ndërtojë një të ardhme me forcat e veta.
Uniforma që mund të vesh një ditë nuk do ta fshijë kurrë identitetin tim.
Në zemrën time do të jem gjithmonë vajza e babait tim. Vajza e një familjeje shqiptare. Vajza e Kosovës.
Do ta mbaj me vete gjuhën, kujtimet, traditat dhe dashurinë për vendin ku jam rritur.
Por sot kam një premtim për veten dhe familjen time:
Do të punoj. Do të mësoj. Do të përballem me çdo vështirësi. Do të ngrihem sa herë të rrëzohem. Dhe nuk do të ndalem derisa ta bëj familjen time krenare.
Ndoshta Kosova nuk më dha mundësinë që kërkoja.
Por unë nuk do ta lejoj mungesën e një mundësie të më ndalojë nga ëndrra ime.
Sot, kur kaloj kufirin, sytë më mbushen me mall. Është e vështirë të largohesh nga njerëzit që do. Është e vështirë të lësh pas një pjesë të jetës. Por ndonjëherë njeriu duhet të largohet për të gjetur rrugën që nuk iu hap në vendin e vet.
Po nisem përsëri.
Me lot në sy. Me mall në zemër. Me kujtimet e familjes. Me sakrificën e babait tim mbi supe. Dhe me një ëndërr të madhe përpara.
Gjermani, po vij përsëri.
Këtë herë jo vetëm për të kërkuar një mundësi, por për ta krijuar atë me punë, durim dhe forcë.
Për veten time.
Për familjen time.
Për babain tim.
Dhe për atë vajzën që dikur vetëm ëndërronte të kishte një shans.
Uroj që një ditë, kur të shikoj prapa në këtë rrugëtim, të mund të them:
“Ia vlejti çdo lot, çdo largim dhe çdo sakrificë.”
Zoti më dhëntë forcë në këtë rrugë.
Burimi/Facebook
Leave a Reply